اون اشکال مهمه می دونی کجاست ؟ البته به نظر من ، از همانجایی که دیگه عادت می شود . درست مثل اینکه یک مداد بگیری دستت وشروع کنی به کشیدن یک خط مستقیم . کم کم دستت خسته میشه و بعد یکدفعه که نگاه میکنی ، میبینی اون خط کمرنگ و کمرنگ و کمرنگ تر شده . تا جایی که دیگه محو شده .
کسی که من عاشقاش هستم حتما حداقل دو ویژگی دارد. من را به هیجان میآورد و اشتیاق زیادی به وی دارم. از طرفی ازدواج -نه همخانگی صرف- نوعی قرارداد و معامله است. و کسی که من عاشقاش باشم الزاما شرایط مورد نظر من را برای عهد قرارداد ازدواج ندارد. مثلا ممکن است کسی باشد که مایل نباشم از او فرزندی داشته باشم یا شراکت مالی داشته باشم یا حتی سکس با او را دوست نداشته باشم. در حالی که در ازدواج انتظار بچهدار شدن، شراکت مالی گسترده و سکس مطلوب دارم. تجربه شخصیام اینطور بوده که هیچوقت نخواستم با کسی که عاشقاش هستم ازدواج کنم و تجربه همخانگی با چنین فردی هم نداشتهام. نمیدانم وقتی اصل بر این شد که هر روز هم را ببینیم تا چه زمانی باز هم همانقدر هیجانزدهام خواهد کرد. اما میدانم در مورد احساسات مشابهی که تجربه شخصیام حاکی از کم شدن و در نهایت از بین رفتن کیفیتاش در اثر گذر زمان بود نظیر لذت بردن از سکس، در تجربه اخیر هنوز هم بعد از مدت زیادی گاها از سکس با همسرم به اندازه اولینبارها لذت میبرم. یعنی تعدادش کم شده و کیفیتاش نه. با در نظر گرفتن اینکه تا به حال از خوابیدن با کسی -هرچند بسیار لذت برده باشم- هیجانزده نشدهام.
می خواهم یکجور سوال کنم. شاید بهتر است بگویی : من هر از گاهی در زندگیم "یک حادثه مهم" می خواهم. این حادثه مهم می تواند دیدن یا ندیدن معشوق باشد حتی. با این دید اگر پیش رویم باید به این سوال پاسخ داد که ازدواج - یا هر روز دیدن کسی که زمانی هرازگاهی دیدنش حادثه مهمی محسوب می شد - چه مانعی برای اتفاق افتادن یک حادثه مهم دیگر در زندگی است؟ اگر هم بگوییم که دیدن یک معشوق خاص تنها حادثه مهم دلپذیر ما محسوب می شود این سوال همیشه هست که این حادثه تا چه زمانی مهم و دلپذیر خواهد ماند؟
آمار نشان میدهد که تعداد دفعات سکس در افرادی که با هم تازه ازدواج کرده اند بسیار زیاد است شاید حتی به 2 بار در روز و هرچه سن ازدواج بالاتر میرود از تعداد دفعات کم میشود بطوریکه شاید حتی به ماهی یکبار تقلیل یابد یا شاید هم سالی یکبار! فکر نمیکنم دلیلش این باشه که این ادمها دیگه توانایی انجام سکس را ندارند و یا اینکه از سکس لذت نمی برند . بلکه شاید دلیلش این باشد که دیگه اشتیاق و شوقی برای سکس با هم ندارند .
زندگیِ مشترک با معشوق البته مانع از حدوثِ *اتفاقهای دیگر* نمیشود، اما *این معشوق* که با او زندگی میکنم دیدناش دیگر اتفاق نخواهد بود، بلکه اصل خواهد بود.
لزوماً اینطور نیست که بخواهم در زندگیام هر از گاهی حادثهی مهمی باشد؛ اگر معشوقی داشته باشم (و ممکن است نداشته باشم)، چیزی که در موردش میخواهم این است که دیدارش چیزِ عادیای نباشد. ازدواج میتواند خوب و مفید باشد، و شاید معشوقِ من بهترین گزینهام باشد، اما ازدواج با معشوقْ شأنِ معشوقبودناش را از بین میبرَد: نه چون حالا دیگر ارتباط رسمی و شرعی است، بلکه چون دیگر حضورش روالِ عادی است.
سوال دیگری در ذهنم پیش می آید: " چرا ممکن است بخواهی ازدواج کنی؟" در واقع چه محدودیتهایی در معشوق بودن برای تو یا معشوقت هست که مجبورتان می کند به ازدواج برسید؟ اگر بگوییم به دلایلی مجبوریم پس صورت مسئله بسیار ساده می شود. وقتی نمی شود به دلایلی معشوق ماند و لذت برد باید انتخاب کنی: تمام شود یا ازدواج! این همان تضادی است که همیشه بین خواستنی های این دنیا وجود دارد. گمان می کردم موضوع کمی عمیقتر است ولی اگر بحث انتخاب و اختیار باشد مسلم است آدم بترتیب چیزهایی را انتخاب می کند که برایش بهتر هستند. اگر معشوقیت نشد، ازدواج اگر شد که معشوق می مانیم تا.. تا کی؟.
من فکر نمی کنم دلیلش اجبار باشه . البته بعضی وقتا هم هست . درست مثل زمانی که گشت ارشاد میگیردت و یکهویی چشم باز میکنی و میبینی وای مامان کار تموم شده . شاید یکی از دلایلش این باشه که همه ی ما به نوعی ثبات را دوست داریم و اسودگی خیال را در بسیاری موارد دوست داریم . خوب حالا که خیالم از این بابت راحت میشد می تونم برم سراغ اون چیزهای دیگه که هنوز انقدر ها برای من تثبیت نشدند مثل پیشرفت رد شغلم و غیره . و شاید هم وقتی که من سند میزنم یعنی اینکه عزیزم تو دیگه مال منی چون من یک سند دارم که خود تو هم زیرشو امضا کردی و دیگه به این راحتی ها نمی تونی در بری و زیرش بزنی . ------------- تا وقتی که از با هم بودن لذت می بریم و اگر نبردیم و به جای یار بودن بار شدیم . بهتر است هر کی بره سی خودش ! --------- در ضمن من به کسی جواب نمیدم فقط نظرم را بعد از خواندن بقیه می نویسم ، همین .
و سخت هم هست. يک سال بيشتر است که با معشوقم ازدواج کردهام، زندگي خيلي خوبي با هم داريم، و اين روزها برايم کم پيش نميآيد که از حرف زدنش خسته شوم و آرزو کنم چند ساعتي اگر شده- و يا چه بهتر که چند روزي- تنها باشم.
خلاصه در يک نقطه اي هست که آدم احساس ميکنه بايد حتماً هميشه با يکي باشه تا اينکه گاهي باهاش باشه و اکثراً در انتظارش. از اينکه توي چشمها جستجو کنه و بدنهاي مختلف را لمس کنه خسته ميشه. دوست داره کسي باشه که بدونه فقط مال اون هست. دوست داره اين بخش از کنجکاوي رواني و فکريش تمام بشه و بتونه به بخشهاي ديگه اي از اين زندگي محدود برسه. اين نظر شخصي من به عنوان يک جنس نر هست.
يك امتياز ديگر هم دارد اينكه در كنار هم بودن يعني دوست داشتن دو طرفه براي بودن با هم و نه اجبار يا روزمرگي..و اين امر فضايي رو ايجاد مي كنه پر از پويايي و لذت..فارغ از تمامي قوانين و اصول.....مدتي است كه تجربه اش كرده ام در ايران...با اينكه فشارهاي اجتماعي برايم گاهن ديوانه كننده بوده...اينكه بعد از اين همه مدت و احساس فوق العاده اي كه داريم چرا من به عنوان زن خواستم بر ازدواج نبوده و اينكه بدون هيچ چشم داشتي صرفا از بودن هم لذت برده ام..و اين در جامعه قابل تحمل نيست..به هر حال تجربه اش خوب است..هر چند در اين جا ماندنم شايد مجبورم كند به ازدواج...ايستادگي كردن انرژي زياد مي خواهد و من گاهن در تنهايي ام كم مي ارم
ازدواج به منزله ی یک نهاد اجتماعی تلاشی است برای قاعده مند کردن روابط خصوصی انسان ها. منتها هرگز از خود نمی پرسیم این قواعد را چه کسی تعیین کرده و ارزش ها و باورهای متکای این قواعد برگرفته از چه نظام سیاسی،اجتماعی، اقتصادی یا فرهنگی است به گمان من ازدواج یکی از نهادهایی است که جامعه از طریق آن روابط، ارزش ها و باورهای مسلط را بازتولید می کند. با تبلیغ این ارزش ها و سپردن حفاظت از "کیان خانواده" به دست توده ی مردم نوعی ایدئولوژی در جامعه مسلط می شود که به راحتی و بدون نیاز به سرمایه گذاری زیاد بازتولید می شود بسیاری از نظریه پردازان همجنس خواه معتقدند تلاش برای حق ازدواج همجنس خواهان در برخی جوامع تن دادن به تسلط آن ایدئولوژی است و به متعارف کردن و نرمالیزه کردن روابط همجنس خواهان می انجامد هرجند ممکن است به ظاهر حقوقی مدنی به همراه داشته باشد
دلیل های ازدواج نکردن باید جدی گرفته بشن. ولی ازدواج کردن حتا برای کسی که دلیل هاشو به حق جدی می گیره کاریه که علیرغم این دلیل ها و کاملاً دونسته انجام می شه نه مثلا از طریق فراموش کردن اون دلیلا یا غلط دونستنشون.
درمورد مجبور بودن هرروز دیدن هم به همین طریق می شه نظر داد: با وجود این که کاملاً ممکنه زن یا شوهر روزهایی چشمشونو که صبح باز می کنن خوشحال باشن که همسرشون امروز رفته مسافرت ولی علی رغم این واقعیت از این که همسر او هستند سرفرازند از این که بهتر دارن زندگی می کنن، از این که متعهد هستن به کسی و به خانواده ای. همین.
با معشوق ازدواج كردم. هشت سال پيش و فقط به اين دليل كه روابط شخصي ام را از ضربات مكرر عرف اجتماع دور كنم. براي اين كه با هم بودنمان به جاي حادثه مهم زندگي شخصي من تبديل به مبارزه ابدي من با قواعد اجتماعي نشود. سالهاي اول دلمشغولي من اين بود كه مبادا آن شراره اوليه از بين برود و عادت جايگزين شود. حالا بعد از 8 سال اصلا تلاش نمي كنم. هر صبح كه بيدار ميشوم و ته ريش صبحگاهي صورتش را نگاه ميكنم، موقع جمع آوري خانه بوي ملايم ادكلنش را از لباشهايي كه توي اتاقها پرت و پلا كرده استشمام مي كنم و هر بار كه توضيحات پر هيجان و مفصلش در مورد يك پيشرفت الكترونيك ديگر گوش مي كنم مطمئن مي شوم كه اين يك لحظه فراموش نشدني است. هر با هم بودني چه پر شور و چه ملايم دلپذير و منحصر به فرد است. چون ما انتخاب كرده ايم و اجازه نداديم ذهن و زمانمان با دلمشغولي هاي تئوريك شما پر شود. حادثه بزرگ ديدن يا نديدن نيست. احساس كردن است كه بعد از حذف اثر عوامل مخدوش كننده، مثل جاذبه دفعات اول سك.س و يا حسرت ديدار واقعيتش را آشكار مي كند.
ازدواج با معشوق بدلیل دور ماندن از ضربات مکرر عرف اجتماع ؟!!!!!!!!!!
دلیلی از این محکم تر و وروراست تر برای ازدواج تا به حال نشنیده بودم . به واقع که دلیلی بی نظیر است . چون تا بحال هر چه که زوج دیده ام برای با هم بودن ازدواج کرده اند و بیشتر از هم لذت بردن .
این شعر شل سیلور را بسیار دوست دارم it went from so good... to so bad... so soon So good , to so bad , so soon But nobody told me, so I never knew It goes from so good , to so bad , so soon
در اینکه هر لحظه برای خودش تکرار ناشدنی است ، شک نداشته باشید . حکایت استاد و شاگردان و رودخانه و شنا کردن در آب را که دیگر هر کسی که سر سوزنی فلسفه خوانده باشد می داند و شنیده است.
هرچند اگر کسی اوج لذت جن سی را تجربه کرده باشد اعتراف میکند که اولین سک س ولو با معشوق چقدر بد و ناشیانه و احمقانه صورت گرفته است . اگر اولین سک س در ذهن ماندگار تر است به دلیل شکستن تابو است .
استدلالت یک نکته ی مهم را در نظر نمیگیرد: میگویی اگر من و معشوقم «بخواهیم» با هم باشیم. مشکل اینجاست که لزوما وقتی که تو میخواهی با معشوقت باشی، او نمیخواهد با تو باشد و برعکس. یکی از جنبه های ازدواج یا همخانگی این است که دو نفر فرض را بر این میگذارند که میخواهند با هم باشند، بنابراین وقتهایی که ممکن است یکی از آنها احتیاج به حضور دیگری داشته باشد ولی دیگری بخواهد تنها باشد هم با هم هستند. این یک جور مراوده است که میتواند برای هر دو نفر مطلوب باشد.
Che jaleb, ba in post movafegham... Ezdevaj jodaye az inke tekrar be hamrah miare, noe tahod be hamrah dare ke hame chizo be tarze maskhareyi be nakoja abad mikeshone... hamishe tarjih midadam ke agar ba kasi in love hastam joda zendegi konim va dar moghe niaze rohi ravani jesmi kenare ham gharar begirim ...
30 comments:
I love being married. It's so great to find that one special person you want to annoy for the rest of your life.
"Rita Runder"
http://www.brainyquote.com/quotes/authors/r/rita_rudner.html
And:
I think men who have a pierced ear are better prepared for marriage. They've experienced pain and bought jewelry.
By her again.:D
اینکه تو هنوز زنده ای جای شکرش بسیار باقیست و ان هم با چنین نوشته ای .
شاید عشق فقط با نرسیدن زیبا و جاودان میمونه
اون اشکال مهمه می دونی کجاست ؟
البته به نظر من ، از همانجایی که دیگه عادت می شود .
درست مثل اینکه یک مداد بگیری دستت وشروع کنی به کشیدن یک خط مستقیم .
کم کم دستت خسته میشه و بعد یکدفعه که نگاه میکنی ، میبینی اون خط کمرنگ و کمرنگ و کمرنگ تر شده .
تا جایی که دیگه محو شده .
کسی که من عاشقاش هستم حتما حداقل دو ویژگی دارد. من را به هیجان میآورد و اشتیاق زیادی به وی دارم. از طرفی ازدواج -نه همخانگی صرف- نوعی قرارداد و معامله است. و کسی که من عاشقاش باشم الزاما شرایط مورد نظر من را برای عهد قرارداد ازدواج ندارد. مثلا ممکن است کسی باشد که مایل نباشم از او فرزندی داشته باشم یا شراکت مالی داشته باشم یا حتی سکس با او را دوست نداشته باشم. در حالی که در ازدواج انتظار بچهدار شدن، شراکت مالی گسترده و سکس مطلوب دارم. تجربه شخصیام اینطور بوده که هیچوقت نخواستم با کسی که عاشقاش هستم ازدواج کنم و تجربه همخانگی با چنین فردی هم نداشتهام. نمیدانم وقتی اصل بر این شد که هر روز هم را ببینیم تا چه زمانی باز هم همانقدر هیجانزدهام خواهد کرد. اما میدانم در مورد احساسات مشابهی که تجربه شخصیام حاکی از کم شدن و در نهایت از بین رفتن کیفیتاش در اثر گذر زمان بود نظیر لذت بردن از سکس، در تجربه اخیر هنوز هم بعد از مدت زیادی گاها از سکس با همسرم به اندازه اولینبارها لذت میبرم. یعنی تعدادش کم شده و کیفیتاش نه. با در نظر گرفتن اینکه تا به حال از خوابیدن با کسی -هرچند بسیار لذت برده باشم- هیجانزده نشدهام.
می خواهم یکجور سوال کنم. شاید بهتر است بگویی : من هر از گاهی در زندگیم "یک حادثه مهم" می خواهم. این حادثه مهم می تواند دیدن یا ندیدن معشوق باشد حتی. با این دید اگر پیش رویم باید به این سوال پاسخ داد که ازدواج - یا هر روز دیدن کسی که زمانی هرازگاهی دیدنش حادثه مهمی محسوب می شد - چه مانعی برای اتفاق افتادن یک حادثه مهم دیگر در زندگی است؟ اگر هم بگوییم که دیدن یک معشوق خاص تنها حادثه مهم دلپذیر ما محسوب می شود این سوال همیشه هست که این حادثه تا چه زمانی مهم و دلپذیر خواهد ماند؟
آمار نشان میدهد که تعداد دفعات سکس در افرادی که با هم تازه ازدواج کرده اند بسیار زیاد است شاید حتی به 2 بار در روز و هرچه سن ازدواج بالاتر میرود از تعداد دفعات کم میشود بطوریکه شاید حتی به ماهی یکبار تقلیل یابد یا شاید هم سالی یکبار! فکر نمیکنم دلیلش این باشه که این ادمها دیگه توانایی انجام سکس را ندارند و یا اینکه از سکس لذت نمی برند . بلکه شاید دلیلش این باشد که دیگه اشتیاق و شوقی برای سکس با هم ندارند .
ابوذر،
زندگیِ مشترک با معشوق البته مانع از حدوثِ *اتفاقهای دیگر* نمیشود، اما *این معشوق* که با او زندگی میکنم دیدناش دیگر اتفاق نخواهد بود، بلکه اصل خواهد بود.
لزوماً اینطور نیست که بخواهم در زندگیام هر از گاهی حادثهی مهمی باشد؛ اگر معشوقی داشته باشم (و ممکن است نداشته باشم)، چیزی که در موردش میخواهم این است که دیدارش چیزِ عادیای نباشد. ازدواج میتواند خوب و مفید باشد، و شاید معشوقِ من بهترین گزینهام باشد، اما ازدواج با معشوقْ شأنِ معشوقبودناش را از بین میبرَد: نه چون حالا دیگر ارتباط رسمی و شرعی است، بلکه چون دیگر حضورش روالِ عادی است.
سوال دیگری در ذهنم پیش می آید: " چرا ممکن است بخواهی ازدواج کنی؟" در واقع چه محدودیتهایی در معشوق بودن برای تو یا معشوقت هست که مجبورتان می کند به ازدواج برسید؟ اگر بگوییم به دلایلی مجبوریم پس صورت مسئله بسیار ساده می شود. وقتی نمی شود به دلایلی معشوق ماند و لذت برد باید انتخاب کنی: تمام شود یا ازدواج! این همان تضادی است که همیشه بین خواستنی های این دنیا وجود دارد. گمان می کردم موضوع کمی عمیقتر است ولی اگر بحث انتخاب و اختیار باشد مسلم است آدم بترتیب چیزهایی را انتخاب می کند که برایش بهتر هستند. اگر معشوقیت نشد، ازدواج اگر شد که معشوق می مانیم تا.. تا کی؟.
من فکر نمی کنم دلیلش اجبار باشه .
البته بعضی وقتا هم هست . درست مثل زمانی که گشت ارشاد میگیردت و یکهویی چشم باز میکنی و میبینی وای مامان کار تموم شده .
شاید یکی از دلایلش این باشه که همه ی ما به نوعی ثبات را دوست داریم و اسودگی خیال را در بسیاری موارد دوست داریم .
خوب حالا که خیالم از این بابت راحت میشد می تونم برم سراغ اون چیزهای دیگه که هنوز انقدر ها برای من تثبیت نشدند مثل پیشرفت رد شغلم و غیره .
و شاید هم وقتی که من سند میزنم یعنی اینکه عزیزم تو دیگه مال منی چون من یک سند دارم که خود تو هم زیرشو امضا کردی و دیگه به این راحتی ها نمی تونی در بری و زیرش بزنی .
-------------
تا وقتی که از با هم بودن لذت می بریم و اگر نبردیم و به جای یار بودن بار شدیم .
بهتر است هر کی بره سی خودش !
---------
در ضمن من به کسی جواب نمیدم فقط نظرم را بعد از خواندن بقیه می نویسم ، همین .
و سخت هم هست.
يک سال بيشتر است که با معشوقم ازدواج کردهام، زندگي خيلي خوبي با هم داريم، و اين روزها برايم کم پيش نميآيد که از حرف زدنش خسته شوم و آرزو کنم چند ساعتي اگر شده- و يا چه بهتر که چند روزي- تنها باشم.
خلاصه در يک نقطه اي هست که آدم احساس ميکنه بايد حتماً هميشه با يکي باشه تا اينکه گاهي باهاش باشه و اکثراً در انتظارش. از اينکه توي چشمها جستجو کنه و بدنهاي مختلف را لمس کنه خسته ميشه. دوست داره کسي باشه که بدونه فقط مال اون هست. دوست داره اين بخش از کنجکاوي رواني و فکريش تمام بشه و بتونه به بخشهاي ديگه اي از اين زندگي محدود برسه. اين نظر شخصي من به عنوان يک جنس نر هست.
فقط مي خواهم فكر كنم. دست كم يك دليل به دلايل ازدواج نكردنم اضافه شد.
سلام
وبلاگ مزخرف و بیمحتوایی داری
یه مشت چرت و پرت شخصی
يك امتياز ديگر هم دارد اينكه در كنار هم بودن يعني دوست داشتن دو طرفه براي بودن با هم و نه اجبار يا روزمرگي..و اين امر فضايي رو ايجاد مي كنه پر از پويايي و لذت..فارغ از تمامي قوانين و اصول.....مدتي است كه تجربه اش كرده ام در ايران...با اينكه فشارهاي اجتماعي برايم گاهن ديوانه كننده بوده...اينكه بعد از اين همه مدت و احساس فوق العاده اي كه داريم چرا من به عنوان زن خواستم بر ازدواج نبوده و اينكه بدون هيچ چشم داشتي صرفا از بودن هم لذت برده ام..و اين در جامعه قابل تحمل نيست..به هر حال تجربه اش خوب است..هر چند در اين جا ماندنم شايد مجبورم كند به ازدواج...ايستادگي كردن انرژي زياد مي خواهد و من گاهن در تنهايي ام كم مي ارم
ازدواج به منزله ی یک نهاد اجتماعی تلاشی است برای قاعده مند کردن روابط خصوصی انسان ها. منتها هرگز از خود نمی پرسیم این قواعد را چه کسی تعیین کرده و ارزش ها و باورهای متکای این قواعد برگرفته از چه نظام سیاسی،اجتماعی، اقتصادی یا فرهنگی است
به گمان من ازدواج یکی از نهادهایی است که جامعه از طریق آن روابط، ارزش ها و باورهای مسلط را بازتولید می کند. با تبلیغ این ارزش ها و سپردن حفاظت از "کیان خانواده" به دست توده ی مردم نوعی ایدئولوژی در جامعه مسلط می شود که به راحتی و بدون نیاز به سرمایه گذاری زیاد بازتولید می شود
بسیاری از نظریه پردازان همجنس خواه معتقدند تلاش برای حق ازدواج همجنس خواهان در برخی جوامع تن دادن به تسلط آن ایدئولوژی است و به متعارف کردن و نرمالیزه کردن روابط همجنس خواهان می انجامد هرجند ممکن است به ظاهر حقوقی مدنی به همراه داشته باشد
دلیل های ازدواج نکردن باید جدی گرفته بشن. ولی ازدواج کردن حتا برای کسی که دلیل هاشو به حق جدی می گیره کاریه که علیرغم این دلیل ها و کاملاً دونسته انجام می شه نه مثلا از طریق فراموش کردن اون دلیلا یا غلط دونستنشون.
درمورد مجبور بودن هرروز دیدن هم به همین طریق می شه نظر داد: با وجود این که کاملاً ممکنه زن یا شوهر روزهایی چشمشونو که صبح باز می کنن خوشحال باشن که همسرشون امروز رفته مسافرت ولی علی رغم این واقعیت از این که همسر او هستند سرفرازند از این که بهتر دارن زندگی می کنن، از این که متعهد هستن به کسی و به خانواده ای. همین.
با معشوق ازدواج كردم. هشت سال پيش و فقط به اين دليل كه روابط شخصي ام را از ضربات مكرر عرف اجتماع دور كنم. براي اين كه با هم بودنمان به جاي حادثه مهم زندگي شخصي من تبديل به مبارزه ابدي من با قواعد اجتماعي نشود. سالهاي اول دلمشغولي من اين بود كه مبادا آن شراره اوليه از بين برود و عادت جايگزين شود. حالا بعد از 8 سال اصلا تلاش نمي كنم. هر صبح كه بيدار ميشوم و ته ريش صبحگاهي صورتش را نگاه ميكنم، موقع جمع آوري خانه بوي ملايم ادكلنش را از لباشهايي كه توي اتاقها پرت و پلا كرده استشمام مي كنم و هر بار كه توضيحات پر هيجان و مفصلش در مورد يك پيشرفت الكترونيك ديگر گوش مي كنم مطمئن مي شوم كه اين يك لحظه فراموش نشدني است. هر با هم بودني چه پر شور و چه ملايم دلپذير و منحصر به فرد است. چون ما انتخاب كرده ايم و اجازه نداديم ذهن و زمانمان با دلمشغولي هاي تئوريك شما پر شود. حادثه بزرگ ديدن يا نديدن نيست. احساس كردن است كه بعد از حذف اثر عوامل مخدوش كننده، مثل جاذبه دفعات اول سك.س و يا حسرت ديدار واقعيتش را آشكار مي كند.
ازدواج با معشوق بدلیل دور ماندن از ضربات مکرر عرف اجتماع ؟!!!!!!!!!!
دلیلی از این محکم تر و وروراست تر برای ازدواج تا به حال نشنیده بودم .
به واقع که دلیلی بی نظیر است .
چون تا بحال هر چه که زوج دیده ام برای با هم بودن ازدواج کرده اند و بیشتر از هم لذت بردن .
این شعر شل سیلور را بسیار دوست دارم
it went from so good... to so bad...
so soon
So good , to so bad , so soon
But nobody told me,
so I never knew It goes from so good , to so bad , so soon
در اینکه هر لحظه برای خودش تکرار ناشدنی است ، شک نداشته باشید .
حکایت استاد و شاگردان و رودخانه و شنا کردن در آب را که دیگر هر کسی که سر سوزنی فلسفه خوانده باشد می داند و شنیده است.
من در یک رابطه دو سره یک سر این رابطه هستم . ایا اگر من لذت برم این به منزله ی این است که سر دیگر رابطه هم همانقدر لذت می برد ؟
اگر من راضی باشم آیا این یعنی طرف دیگر رابطه هم به اندازه من راضی و خشنود است ؟
جاذبه دفعات اول سک س و حسرت دیدار....
پس از بین رفته است .
هرچند اگر کسی اوج لذت جن سی را تجربه کرده باشد اعتراف میکند که اولین سک س ولو با معشوق چقدر بد و ناشیانه و احمقانه صورت گرفته است .
اگر اولین سک س در ذهن ماندگار تر است به دلیل شکستن تابو است .
به نظرم هنوز هم موضوع مهم دیدن یا ندیدن است .
چون وقتی که ما حس میکنیم تنها قسمتی از وجود که ما کار نمیکند عقلمان است .
اما وقتی که میبینیم هم چشممان می بیند و هم ذهنمان .
مولف نوشته است که به درخواست دوستی به این موضوع پرداخته و نظرش را عنوان کرده .
چه خوب که شما با استناد به گفته ی خودتان آزادانه !!!!!
انتخاب کردید و به حرف مولف در هشت سال قبل توجهی نکردید .
هرچند شک دارم که مولف هشت سال قبل هم یه این موضوع پرداخته باشد .
و کور شود هر انکه نتواند خوشبختی دیگری را ببیند.
کجایی سیمون دوبوار عزیز که ببینی یک عمر برای آزادی زنان قلم زدی . آزادی از هر بندی .آزادی از بند نگرانی از دست دادن !!!
و حالا نیستی که ببینی شیر زنانی را که نگران بالششان هستند که مبادا زن دیگری شهامت داشته باشد و سرش را روی بالش آنها بگذارد
استدلالت یک نکته ی مهم را در نظر نمیگیرد: میگویی اگر من و معشوقم «بخواهیم» با هم باشیم. مشکل اینجاست که لزوما وقتی که تو میخواهی با معشوقت باشی، او نمیخواهد با تو باشد و برعکس. یکی از جنبه های ازدواج یا همخانگی این است که دو نفر فرض را بر این میگذارند که میخواهند با هم باشند، بنابراین وقتهایی که ممکن است یکی از آنها احتیاج به حضور دیگری داشته باشد ولی دیگری بخواهد تنها باشد هم با هم هستند. این یک جور مراوده است که میتواند برای هر دو نفر مطلوب باشد.
دقيقا همين فكر تو را بارها داشته ام . اما گاهي آدم فكر مي كند مزه آن امنيت چيست ؟ امنيتي كه بداني معشوق را صاحب تويي .
Che jaleb, ba in post movafegham... Ezdevaj jodaye az inke tekrar be hamrah miare, noe tahod be hamrah dare ke hame chizo be tarze maskhareyi be nakoja abad mikeshone... hamishe tarjih midadam ke agar ba kasi in love hastam joda zendegi konim va dar moghe niaze rohi ravani jesmi kenare ham gharar begirim ...
معلوم بود از اول. چه اشتباهی، چه اشتباهی...
توی تاریکیِ خودت بمون.
Post a Comment